Από τις σπουδαιότερες παραμέτρους της ιστορίας των αρχαίων Ολυμπιακών αγώνων ήταν η προετοιμασία των αθλητών πριν από τη συμμετοχή τους σε αυτούς, η εξάσκηση, η προπόνησή τους, η διατροφή τους και η δίαιτα που ακολουθούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής. Οι μέθοδοι προπόνησης που ακολουθούσαν οι αθλητές για τα διάφορα αγωνίσματα κωδικοποιήθηκαν αρκετά νωρίς στην ιστορία του αθλητισμού. Έτσι, ήδη από τις αρχές του 5ου αι. π.Χ. εμφανίζονται εξειδικευμένοι προπονητές για το κάθε αγώνισμα, ακόμη και χαμένες σήμερα πραγματείες προπονητικής θεωρίας, γραμμένες από κορυφαίους παιδοτρίβες της εποχής. Ωστόσο, η πρώτη γραπτή αναφορά σε προπονητικές μεθόδους είναι πολύ παλαιότερη (14ος αι. π.Χ.) και προέρχεται από τους Χετταίους. Πρόκειται για συμβουλές και ασκήσεις καταγεγραμμένες σε σφηνοειδή γραφή, οι οποίες αφορούν το αγώνισμα της αρματοδρομίας και καλύπτουν μια περίοδο προετοιμασίας 184 ημερών.

Η προπόνηση των αθλητών γινόταν στα γυμνάσια και στις παλαίστρες, που διέθεταν και κλειστούς και ανοιχτούς χώρους άσκησης για το κάθε αγώνισμα. Οι αθλητές ακολουθούσαν τις συμβουλές και τις υποδείξεις των γυμναστών τους, προκειμένου να βελτιωθούν και να μπορέσουν να κατακτήσουν τη νίκη στους αγώνες. Οι προπονητές ανέπτυσσαν στενές σχέσεις με τους αθλητές τους, όχι μόνο σε συναισθηματικό ή εκπαιδευτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο. Από τις πηγές, που καλύπτουν ολόκληρη την αρχαιότητα, μάς είναι γνωστά τα ονόματα τουλάχιστον 100 προπονητών και των αγωνισμάτων με τα οποία ασχολούνταν.